disobey

English dictionary entry

Meanings

verb
  1. To refuse or (intentionally) fail to obey an order of (somebody).
  2. To refuse or (intentionally) fail to obey.

Pronunciation

/ˌdɪs.əˈbeɪ/ /ˌdɪs.oʊˈbeɪ/ en-us-disobey.ogg

Word forms

disobey disobeys disobeying disobeyed

Etymology

From Old French desobeir.

Translations

Arabic: عَصَى Belarusian: не паслухацца Belarusian: не паслухаць Belarusian: не падпарадкавацца Catalan: desobeir Danish: nægte Dutch: niet gehoorzamen Esperanto: malobei Finnish: kieltäytyä tottelemasta Finnish: olla tottelematon French: désobéir German: missachten German: nicht gehorchen Greek: απειθώ Greek: παρακούω Ancient Greek: ἀπειθέω Ancient Greek: παρακούω Ancient Greek: ἀνηκουστέω Italian: disubbidire Latin: inoboedio Lithuanian: nepaklusti Māori: takahi Māori: whakatīhoihoi Māori: whakahoihoi Māori: tīhoihoi Oromo: diduu Polish: nie słuchać się Polish: lekceważyć Polish: zlekceważyć Polish: być nieposłusznym Portuguese: desobedecer Portuguese: desacatar Quechua: llamkay Scottish Gaelic: rach an aghaidh Scottish Gaelic: eas-ùmhlaich Spanish: desobedecer Spanish: desacatar Spanish: insubordinarse Spanish: indisciplinarse Bulgarian: не се подчинявам Haitian Creole: dezobeyi Hungarian: engedetlenkedik Swahili: kuasi
This entry uses open data from Wiktionary (CC BY-SA/GFDL). Word forms are used for search and are not indexed as separate pages.